2017

Zaman bir avuç kum gibi akıp gitti. Şimdi uçakta, geri dönüş yolunda, kim bilir ne türlü sevdaların, özlemlerin yaşandığı bir coğrafyanın üzerinde gökte yanıp sönen bir ışık olarak bıraktığım yere dönüyoruz. Yola çıkanla dönen aynı ben değilim ama. Ayrılıktan, acıdan, kaybetmekten ve yalnız kalmaktan deli gibi korkan ben, eve üzüntü ve sitem dolu bir kalple değil; Allah’ın bize yaşamayı nasip ettiği güzel anlarla dolu, mutlu ve müteşekkir bir kalple dönüyorum.

Kemal’i kanlı canlı karşımda görmeyi, sesini bir mikrofondan değil de olduğu gibi duymayı, onunla bir yemeği paylaşmayı, onu kızlara masal anlatırken dinlemeyi ne çok özlemişim. Bu ziyaret bize öyle iyi geldi ki… Hepimiz, bizi bir aile yapan o ufak ama bize özgü ve eşsiz tecrübelerin farkına vardık.

Shared struggles… Böylesi ayrı ülkelerde yaşamamız ve paylaştığımız zorluklar bizi daha da yakınlaştırdı; olduğumuz gibi, doğal ve zorlamasız bir şekilde, birlikte olduğumuz kısacık zamanı doya doya yaşamamıza yardımcı oldu.

Eskiden sevgimi ifade etmekte hep bir eksiklik, bir yarım kalmışlık hissederdim. Ne kadar söylesem de anlaşılamadığımı düşünürdüm. Fark ettim ki Leyla ile Mecnun’la yarışmak zorunda değil bizim aşkımız. Herkesten çok ya da herkesten daha derin bir sevgimizin olduğunu ispatlamaya çalışmak gereksiz. Hikâyemiz destana dönüşmemişse ya da yaşantımız çılgınlıklarla dolu değilse, yaşadığımızın gerçek mutluluk olmadığı fikri tamamen yanlış.

Aslında sevginin en yalın ve en gerçek hâli basit şeylerde, minicik jestlerde, bir bakışta, bir saniyede saklı. Tabakta kalan son tavuk kanadını karşıdakine bırakmakta mesela. Sabah birbirinizden erken kalkıp, öteki rahatsız olup uyanmasın diye yatakta kımıldamadan beklemekte. Sevdiğine bir bardak çay doldurmakta. Basit bir yemek için bile “Ellerine sağlık, çok güzel olmuş” demekte. Yağmur yağarken “Sizi kapıda bırakayım, ben arabayı park edip geleyim” demekte. Ortada bir şey yokken sevgi dolu bir bakışta… Ufacık ve anlık şeylerde yani.

Şimdi yine ayrı hayatlarımızı yaşamaya devam edeceğiz ama birlikte atan bir kalple…