2017

Jung’a göre, dünyadaki tüm kötülükler insanların kendi hikâyelerini anlatamamalarından kaynaklanıyormuş. Herkes özgür olsa, yolculuğunu yargılanmaktan korkmadan, utanmadan, sıkılmadan anlatabilse dünya daha huzurlu bir yer olurmuş.

Ben psikoloğa gittiğimde de adam bana “test tube”dan bahsetti. Ağzı mantar tıpa ile kapalı bir test tüpü; içindeki maddeyi kaynatan ise alttaki ısı kaynağı. Bu ısı kaynağı her şey olabilir: boşanma, ayrılık, taşınma, işsizlik, depresyon, anksiyete ve diğer tetikleyici şeyler… Hayatımızdaki zorluklar yavaş yavaş test tüpünün içindeki maddeyi ısıtıyor, kaynama noktasına getiriyor. Psikoloğun görevi ise test tüpündeki musluğu arada sırada açıp içerideki basıncın güvenli bir şekilde dışarı çıkmasını sağlamak. Anlatıp rahatlamak dediğimiz şey aslında bu. Yabancılar buna “get it out of your chest” diyorlar.

Bazı insanlarda, özellikle bazı erkeklerde bu musluk yokmuş. Dertlerini, üzüntülerini içlerine atarlar; sonunda da madde bağımlılığı veya başka uç davranışlarla üzerlerindeki baskıdan kurtulmaya çalışırlarmış. (Erkek okuyucular alınmasın, ben psikoloğumun yalancısıyım.)

Benim test tüpümde birden çok musluk var. Sürekli açarak içeride bir barometrelik bile basınç oluşmasına izin vermiyorum. Buraya yazmak bana en iyi gelen şey.

Dün Kemal’le konuştuk. Kontratlı çalışmanın nasıl bir şey olduğundan bahsetti. Her gün işe gidip geliyorsun ama oraya bir aracı şirket tarafından gönderilmişsin; aslında onların çalışanısın. Kendini banka personeli olarak göremiyorsun, Apex sistem çalışanısın. Bir proje var, onun üzerinde çalışıyorsun ve proje martta bitiyor. Martta sana teşekkür edip veda edebilirler. Ne redundancy paketi var ne başka bir ödeme. Öküz öldü, ortaklık bozuldu! Veya “Altı ay daha devam edelim, birkaç iş daha var” diyebilirler. Devam etsen bile altı ay sonra yine eşikte bulabilirsin kendini. Bunun performansla, bilgiyle ya da başka bir şeyle ilgisi yok; her şey proje bazlı. Normal banka çalışanından daha yüksek ücret alıyorsun çünkü geçicisin; dolayısıyla seni bu ücretle uzun süre tutmak onların işine gelmiyor.

Eğer işler çok yolunda giderse ve şans rüzgârı senden yana eserse “Biz bankaya zaten eleman alacağız, seninle çalıştık, seni tanıdık, beğendik. İstersen şu pozisyonda, şu maaşla başlamak ister misin?” diye sorabilirler. Ama bunların hepsi varsayım. Bildiğimiz tek şey, önümüzdeki bir yılın tamamen belirsizliklerle dolu olduğu.

Bu durumda vardığımız son karar şu: Ben işimden istifa etmiyorum. Bizim okul 8 Aralık’ta kapanıyor, 5 Şubat’ta yeniden açılıyor. Okul açıldıktan bir ay sonra Kemal’in kontratının ikinci altı ayı başlıyor ya da başlamıyor olacak. Eğer istifa edip tası tarağı toplayıp gidersem, bir ay sonra kendimizi işsiz, güçsüz, sigortasız, güvencesiz, Allah’ın Milwaukee’sinde kışın karın ortasında bulabiliriz. Avustralya’da en azından sağlık sistemi ve sosyal yardım var; en kötü ihtimalle hayatta kalma şansımız Amerika’dakinden daha yüksek 🙂 Hiç olmazsa hava soğuk değil, haha 🙂

Şimdi yine hasret düştü bize. Çocuklara anlattık: Biz Avustralya’da, baba Amerika’da yaşamaya devam edecek. İşler netleşip kalıcı bir iş oluncaya kadar Amerika’ya taşınmayacağız. Şimdilik en mantıklı seçenek bu.