2017

Sevgili Sema Hanim,

İnsanın çocuğu olunca, onun geleceğiyle ilgili kararlar almak bir tuhaf şekilde daha kolay oluyor. Bizim Türkiye’den Avustralya’ya gelme kararımızda da çocuklarımızın payı çok büyük. Burada doğan çocuklar, anne-baba henüz vatandaş olmasa bile otomatik olarak vatandaş oluyor. Bu bile tek başına birçok ailenin kaderini etkileyen bir detay.

Eğitim kısmı ise biraz karmaşık. İlk dört yıl, yani okul öncesi dönem, oldukça pahalı. Devlet ücretin bir kısmını karşılasa da (yaklaşık yarısı), ilk 4–5 yıl zorunlu olmadığı için aileler ciddi bir maddi yükle karşılaşıyor. Bu yüzden birçok kişi, “Aldığım parayı daycare’e vereceğime evde oturur çocuğuma kendim bakarım,” deyip işinden ayrılıyor.

Çocuk pre-primary yaşına geldiğinde işler biraz kolaylaşıyor çünkü okul haftada 5 gün ve zorunlu. Dört yaşındaki çocuklar kindergarten’a gidiyor; haftada toplam 2,5 gün. Genelde bir hafta 2 gün, bir hafta 3 gün olacak şekilde ayarlanıyor. Yer sıkıntısı yaşanabildiği için kindergarten’larda waiting list olması da oldukça yaygın.

Eğer çocuk buraya 3–5 yaş arasında gelirse, dil konusunda hiç endişe etmeye gerek yok. 10 yaşından sonra gelen çocuklar dili öğreniyor ama bu kez diğer akademik derslere aynı anda yetişmekte zorlanabiliyorlar. Yani mesele dili öğrenememeleri değil, her şeyi aynı anda taşımak zorunda kalmaları.

Kimileri “orada çocuk yaparız” diye geliyor ama hayata tutunma telaşı, iş bulma, düzen kurma derken bir türlü cesaret edemiyor. Aradan 3–5 yıl geçince de zaman biraz geçmiş oluyor. Aslında bu konuda tek bir doğru yok. Çocuğun varsa ve işsizsen, devletten az da olsa destek alabiliyorsun. Çocuğun yoksa, herhangi bir ödeme yok. Daycare’ler çok pahalı; günlük ücretler 100 dolar civarında. Sabah 6’dan akşam 6’ya kadar açık olanlar bile var ama bu gerçekten çok acı… Çocuğun yüzünü neredeyse hiç göremiyorsun. Devlet bu ücretin bir kısmını —bazı durumlarda yarısına kadar— karşılayabiliyor.

Bir de uzun zamandır yazmak isteyip hep ertelediğim bir şey var. Beş yıldan sonra insan özlemle yaşamayı öğreniyor. Artık eskisi kadar burnumun direği sızlamıyor uzaktakileri düşünürken. Gönül ister elbette; birlikte olmak, konuşmak, bir fincan kahveyi paylaşmak… Ama ne yalan söyleyeyim, zamanla evimi, mahallemi, sokağımı, işimi ve buradaki hayatımı daha çok benimser oldum.

Sanırım insan, nereye giderse gitsin, bir süre sonra hayatı oradan kurmayı öğreniyor.

Sevgilerimle.