2017

Kızları North Shore Coaching Centre’a gönderdik. Şu an oradalar. Ben de bu sırada Graduate Diploma programımın 1500 kelimelik mini ödevini bitirmeye çalışıyorum. Hayat… bir şekilde akıyor. Her şey yolunda sayılır.

Yarın bir de specialist doktora gidecektim. Üç hafta önce acil olarak yazdırdıktan sonra, nihayet devletten randevu alabildim. Buradaki sağlık sistemiyle ilgili söyleyecek çok şeyim var aslında. Pratisyen doktorlar her yerde; ulaşmak kolay, randevu almak hızlı, bekleme neredeyse yok. Ama konu uzman doktora gelince… uzun bir bekleme süreci başlıyor.

“Yarın izlenimlerimi yazarım,” diyordum ama yazmak bugüne kısmetmiş.

İlk defa kendim için devlet hastanesinde, uzman bir doktora gidecektim. Sabah uyandım; hafif bir gerginlik… Kızları okula gönderdim, erkenden çıkıp Fiona Stanley Hastanesi’nin yolunu tuttum. 9:30’daki randevum için 9’da oradaydım. Normal şartlarda uzman doktora aile hekimi sevk ediyor ve haftalarca bekliyorsun. Benim doktor biraz bastırmış; telefon açmış, “acil” demiş. O sayede üç hafta içinde randevu ayarlanmış.

Meğer sistemde telefon numaram eksik görünüyormuş; beni arayıp haber verememişler. Cuma günü aile hekimim arayıp “ne zaman randevu vereceksiniz?” diye sorunca, “Zaten randevusu var, pazartesi sabahı bekliyoruz,” demişler.

Hastaneye girdim. Renkli, yepyeni, pırıl pırıl bir yer. Otopark var, her yerde kafeler… Danışmadaki görevli bilgisayardan bakıp nereye gitmem gerektiğini söyledi. Day Procedures bölümüne yönlendirdiler. Ortalık sakindi. Beklediğimden de erken içeri alındım.

Doktor Afrikalı, siyahi, çok sevecen bir adamdı. Test sonuçlarıma, ultrason raporlarıma baktı. Aksanı inanılmazdı; söylediklerini anlamakta gerçekten zorlandım. Birkaç kez sorularını tekrar etmesini rica ettim. (Sonrasında kardeşimle kuzenlerime mesaj atıp “Burada doktor olmak için müthiş İngilizceye gerek yok anlaşılan, haydi gelin,” diye şaka yaptım.)

Muayene hızlı ve oldukça rahattı. Sonuç netti: hiçbir şeyim yokmuş.
“Doktorun seni neden sevk etti ki? Her şey gayet normal görünüyor,” dedi.

Çıktım, eve geldim. Okula da gitmedim o gün. Ödev yazdım, Hindistan cevizi sütlü pilav yaptım. Sonra çocukları okuldan aldım. Hayat yine kendi ritmine döndü.

Ama bugün asıl öğrendiğim şey, sağlık sistemiyle ilgiliydi.

Burada özel sağlık sigortamız var. Buna rağmen, anlaşmalı bir uzmana her gittiğimizde yaklaşık 200 dolar fark ödüyoruz. Bugün devletin uzman doktoruna gittim; tek kuruş ödemedim. Sigortamız ameliyatları tamamen karşılıyor ama hastanede verilen ilaçların faturası bir süre sonra eve geliyor. “Ağrı kesiciler size ait,” deniliyor. Anestezi doktoru ayrı; o da kapsama girmiyor, ona da ayrıca ödeme yapıyorsun.

Kısacası, sistem oldukça karmaşık.

Ama bugün şunu net bir şekilde öğrendim:
Bir daha sadece “özel sağlık sigortam var” diye onların anlaşmalı olduğu uzmanlara koşmayacağım. Efendi gibi bekleyince, devletin uzman doktoruna da gayet güzel görünebiliyorsun. Hastaneler modern, sistem düzenli ve fark ücreti yok.

Allah bir daha ihtiyaç göstermesin ama…
Her gün yeni bir şey öğreniyoruz.
Hayat da zaten biraz böyle değil mi?

Sevgiler.