2017

Perth’e indiğimizde Kemal bizi karşıladı. Son derece kibar bir Türk gümrük görevlisi sayesinde bagajlarım hiç kontrolden geçmeden havaalanından kolayca çıktım. Görevliye açık açık söyledim: kavrulmuş Antep fıstığı, pestil, Urfa isotu, ceviz içi, cevizli sucuk (et değil) ve cezerye getirdim. Yanımda hiçbir meyve-sebze yoktu. Sağ olsun, Agriculture WA damgasını incoming passenger kartıma bastı, geçişimiz sorunsuz oldu.

Ancak bize şunu da ekledi:
“Türk pasaportlarınızı çantanıza koyun, göstermeye gerek yok. Çıkışta sadece bu kartları verin.”

Ses tonunda hem bir uyarı hem de hafif bir kayırma sezdim. Çünkü artık Türkiye’nin itibarı yerle bir olduğu için Türk pasaportu birçok insanda negatif duygular uyandırıyor. Ne acı…

Kemal mesela, ülkeye girerken iki saat sorguda kalmış. “Nereden geliyorsun, neden Türkiye’ye gittin, orada ne yaptın, neden teksin?” gibi soruları tek tek cevaplamak zorunda kalmış. Facebook’una bakmışlar, telefonunu didik didik incelemişler.

Geçenlerde Kemal’in doğum günüydü. Arkadaşlarımızla, yeni keşfettikleri bir Beyrut restoranına gitmek için sözleştik. Kendi rakımızı alıp gittik. Meğer restoran sahibinin babası Türkmenmiş, kendisi de 8 yaşına kadar Türkiye’de yaşamış. Mezeleri yapan kardeşi Kuşadası’nda çalışmış. Hâliyle yemekler tam bizim damak tadımıza uygundu. Çok keyifli bir akşam oldu. Cumartesi günü de arkadaşları bize çağırdık.

Öncesinde bir Cottesloe yapıp bu yıl ilk kez okyanusla kucaklaştık. Su soğuk, dalgalar güçlüydü. Eğlendik ama fena üşüdük.

Pazar günü ise bahçe işleri vardı. Sarmaşıkların ve asmanın tırmanacağı tahta bir parmaklık arıyorduk; Bunnings’te bulduk. Bahçede budama falan yaptık. Eldiven olmasına rağmen ellerimiz dikenlerden yara bere içinde kaldı ama pek çok işi hallettik. Nane topladım, kurutacağım. Maydanoz, dereotu, kekik, zahter ve kereviz ektim. Pasiflora bitkisinin yerini değiştirdik. Limon ağacını budadık. Böğürtlen ve altın çilekleri söktük.

(Bu kadar şey saydığıma bakmayın; ev ve bahçe toplamda 500 metrekare falan. Yani öyle şundan bundan bir iki kök.)

Bahçe işlerinde kızlar da bize yardım etti. Sonlara doğru sıkılıp şımardılar. Bilgisayar zamanı için çok ısrar edince, “Gidin, screen time dışında ne istiyorsanız yapın,” dedim. Su tabancalarıyla bahçeye çıkıp bizi sırılsıklam ettiler. Akşama kolayca bir noodle yapıp kızları yatırdık. Yarın pazartesi; okul başlıyor.

Okul demişken…
Okulda bir yenilik yapıp digital portfolio kullanmak istediğimi müdür yardımcısına söyledim. Olur verdi. Sonra usulen zümre başkanına planımdan bahsettim. Zümre başkanı gidip müdür yardımcısına planıma çomak soktu. Moral bozuldu. Müdür yardımcısı ve zümre başkanı birlikteyken konuyu yeniden açtım. Sonunda, “hevesimi kırmamak için” deneme sınıfı olarak Seesaw App’i kullanmama izin verdiler.

Dün akşam Türkiye’de Eyüboğlu, Tarsus Amerikan gibi okullarda çalışmış İngilizce öğretmeni bir arkadaşımla konuşurken aynı konuya değindik. Burada yeniliklere Türkiye’ye kıyasla çok daha yavaş ayak uyduruluyor. Özellikle yaşı büyük, bilgisayarla arası iyi olmayan kişiler teknolojiye ciddi direnç gösteriyor. Sevmemekten değil; öğrenmek için özel hayatlarından biraz zaman ve çaba harcamaları gerektiği için. Bıraksanız 15 yıl boyunca aynı şeyi aynı şekilde öğretirler.

Neyse…
Bu aralar biraz çıkıntılık yapıyorum.
Allah sonumu hayreylesin.