2017

Pazartesi günü 5:30–7:00 arasında kızların izcilik grubunda görevliydim. Orada Hintli bir veliyle biraz sohbet ettik. North Shore diye bir etüt merkezinden bahsetti. Çok başarılı bir eğitim verdiklerini, çocuğunun oraya başladıktan sonra üstün yetenekliler sınavını kazandığını anlattı.

Benim derdim kızlarımın üstün yetenekliler programına katılması falan değil aslında; daha çok ileride işlerini kolaylaştıracak matematik formüllerini kafadan, pratik bir şekilde öğrenmeleri. Mesela bu merkezin sahipleri hep Uzak Doğu kökenli insanlar, öğretmenleri de öyle. Mental matematik, kafadan işlem yapma becerileri çok gelişmiş. Okullarda bunun ne ölçüde yapıldığını bilmiyorum. Sonuçta bir de NAPLAN sınavı var; çocukları evde sıkmaktansa, oraya gidip tekrarlarını orada yapsınlar diye düşünüyordum.

Telefonu açtım, kayıt hakkında bilgi alacaktım. North Shore adını duyar duymaz İpek’in gözleri fal taşı gibi açıldı.
“Hayır hayır anne, sakın! Yapma!” diye yalvarmaya başladı.

Telefonu kapatınca kriz çıktı. Meğer İpek’in birçok arkadaşı oraya gidiyormuş ve orayı çok zor, çok kötü bir yer olarak anlatmışlar.
“Çocuklara işkence ediyorlar, sayfalarca ödev verip yap diyorlar! Çok zor, çok baskı var!” diye yakınmaya başladı. Yakınmak iyi kelime değil aslında… İki gözü iki çeşme ağlamaya başladı.
“İstemiyorum, ne olur beni göndermeyin, gitmek istemiyoruuummm!”

Gören de yatılı okula gönderiyorum sanacak. Oysa okul tatilinde haftada 2–3 saat çalışacaklar, hepsi bu. Eve geldiklerinde istedikleri aktiviteleri yapsınlar ama ödev kısmına kendileri baksınlar diyorum. Çünkü zaten matematikte berbatım; bir de İngilizce ve 5. sınıf matematiği bana gittikçe daha karmaşık geliyor.

Her neyse… Babasıyla ben durmadan konuştuk. Defne garibim, her çatışmada olduğu gibi bu çatışmada da suspus oldu; bir İpek’e bakıyor, bir bize.
“Anne, boşver, gitmesin,” dedi.
“Bir tek o değil, sen de gideceksin,” dedim.
“Hımm, olur,” diye omuz silkti.

İpek’i yatıştırmaya çalıştı. Zamanla İpek sakinleşti. Onu yatağına uzattım, yanına yattım; Defne de geldi. Kızlara uzun ve saçma bir masal anlattım: kafasındaki tek beyaz saçı kopartılınca gücünü kaybeden bir muhafız, kız kulesinde hapsedilen bir prenses… Biraz ondan, biraz bundan derken İpek’in keyfi yerine geldi.

Uykuya dalmadan önce,
“Anne, ben neden bu kadar çok tepki gösteriyorum biliyor musun?” dedi.
“Neden?” dedim.
“Hani Croods filmindeki aile var ya, yeniliklerden ve değişikliklerden çok korkuyor. Hani deniz kabuğunu un ufak ediyorlardı… İşte onlar gibi, ben de ilk başta çok tepki gösteriyorum ve değişiklikleri pek sevmiyorum,” dedi.

Öptüm onu.
Canım kızım… Akıllı, olgun, duygusal, biricik kızım.

İnşallah North Shore’u severler ve eğitimlerine katkısı olur.