2017

Dün Amerikan Başkonsolosluğu’na gittim. Sosyal Güvenlik kartı çıkartacaktım. Güvenlik konusundaki bu paranoyak yaklaşım beni gerçekten sinirlendiriyor. Avustralya’da alışık olmadığımız sahneler… Defalarca kontrolden geçiyorsun, kurşun geçirmez camların arkasındaki memurlarla konuşuyorsun. Söylememe gerek yok, yine fırça yedim:
“You should be residing in the USA!!!”
Başvurumu kabul etmediler.

Sonra “isterseniz konsolos memuruyla görüşün” dediler. Bu kez konuşmaya başlarken farklı bir yerden girdim:
“Ben Avustralya vatandaşıyım,” dedim.

Bunun fark yaratıp yaratmadığını bilmiyorum ama bu memur beni daha dikkatle dinledi, yardımcı olmaya çalıştı ve başvurumu aldı.

Akşam eve gelince, gün boyu yaşadığım sinir bozucu anların etkisiyle Kemal’e Amerika’ya gitme konusundaki olumsuz düşüncelerimi döktüm. Bu konuda ne kadar farklı düşündüğümüz artık çok net. Sanırım ben, beş yıl sonra ancak buraya ayak uydurabilmişken, bir kez daha evimi sırtıma yükleyip bilinmeze gitmekten çok korkuyorum. Bu yüzden de Kemal’in önüne sürekli “kötü gidebilecek senaryolar” seriyorum.

O da haklı olarak,
“Bana hiç yardımcı olmuyorsun. Ben bu konuda kafamı netleştirmeye, doğru kararı verip harekete geçmeye çalışıyorum ama sen sürekli beni aşağı çekiyorsun,” diyor.

Tıpkı sizin zamanında “Türkiye’den çıkıp Avustralya’ya gitsek mi?” diye düşündüğünüz gibi, ben de şimdi “Avustralya’dan çıkıp Amerika’ya gitsek mi?” diye düşünüyorum. İyi bir yerde yaşamazsak, çocuklara iyi bir eğitim veremeyeceğimizden korkuyorum. Diploma denklikleri, qualifications, yeniden sınavlar, sertifikalar, başvurular, kapı kapı dolaşmalar… Hepsi gözümde büyüyor. Taşınmak başlı başına zaten büyük bir masraf.

Kemal ise bu “emekli şehri”nden, manikürlü bahçelerden, tuzu kuru ve yer yer üstten bakan Avustralyalı tavırlardan bıkmış durumda. Burada IT alanında iş bulmak, kurumuş bir dere yatağında balık tutmaya benziyor. Amerika’da ise fırsatların daha fazla olduğunu, bilgi ve tecrübenin daha çok değer gördüğünü düşünüyor; kariyerine orada yeniden dönmek istiyor.

Ama nereden bakarsan bak, bu iş baştan sona çok bilinmeyenli bir denklem.
Hani derler ya:
“Beni takip etme, ben de kayboldum.”

İşte tam olarak öyle.
Siz bu yazıyı okuyorsunuz ama bilinmezlerin içinde olan sadece siz değilsiniz…
Ben de hâlâ yolumu arıyorum.