2017

Bir önceki yazıyı yazdıktan sonra iyice düşündüm.

Aslında hayatın zorlu bir döneminden geçtiğimiz için gelecek korkusu, benim kendimi çok kötü hissetmeme sebep oluyor.

Özellikle de bu adımı atma konusunda benim çok hevesli olmamam; Kemal’in öncülüğünde yeni bir yaşam kurma planı, dışarıdan izleyen biri olarak benim için bilinmezlerle dolu bir denklem. Bu kadar soru işaretinin içinde kendimi böyle hissetmem bence normal.

Kemal geçen haftalarda Amerika’da yaşamak isteyip istemediğimi sordu. Bu kararı tek başına vermek istemediğini, bütün ailenin sorumluluğunu taşımanın çok ağır olduğunu belirtti. Ben zaten iki yıldır ayak diriyordum, gitmek istemiyordum ama “Senin söylediklerin beni ikna etti. Sen nerede mutlu olursan biz de orada mutlu oluruz, git ve şansını dene,” dedim.

Kemal verdiği sözleri yerine getirip güzel koşullara sahip bir iş bulmak için gerçekten çok çabalıyor. Bir yandan PMP sınavına hazırlanıyor, bir yandan study seçeneklerini araştırıyor, bir yandan iş başvurularında bulunuyor ve profesyonel organizasyonların toplantılarına katılıp tanıdık çevresini genişletmeye çalışıyor. İki aydır gece gündüz uğraşıyor. Geçen benim dindar komşu da geldiğinde Allah’a, “Let Kemal grow,” diye dua etti. Bu tecrübe ona kendini daha iyi tanıması ve hayattan ne istediğini doğru olarak görebilmesi için ışık tutuyor; onu zorluyor; ona meydan okuyor. Tabii işin bir de kısmet tarafı var. Olur da kısmeti varsa, yiyecek ekmeğimiz varsa o taraflara gideriz ama bu kadar çabaya rağmen bir şey çıkmazsa dilerim Kemal Avustralya’ya geri gelir ve bıraktığımız yerden devam ederiz. Hayatta verdiğimiz kararların, yaptığımız seçimlerin ödülünü de biz alırız, bedelini de biz öderiz; asla başkaları değil. Biz de aile olarak Allah kısmet ederse gideriz, etmezse burada kalmaktan mutluluk duyarım. İnşallah Kemal emeklerinin, çalışmalarının karşılığını alır ve gönlünce bir iş bulur. Bulmazsa da geriye dönüp aslında sahip olduğu şeylerin ve bugüne kadar başardıklarının öneminin ve değerinin bilincine varıp huzurlu bir yaşam sürer.

Geldiğimiz yerlere bakınca; mahalle ilkokulu, üç bazen de dört arkadaşla paylaştığımız sıralar, küçücük bir şehir, gayet mütevazı bir yaşam… Ne anneden babadan ne dayıdan amcadan torpilliydik. Kendi çabamız, alnımızın teri ile Hacettepe ve İTÜ’yü kazandık. Hem Kemal hem de ben dershanede burslu okumuşuz, ailelerimize yük olmamışız. Şu anda yine dişimizle tırnağımızla çabalayıp, yurt dışına taşınıp çocuklarımıza belki daha iyi bir geleceğin kapısını araladık. Hayata başladığımız yere bakınca oldukça büyük bir sıçrama gibi görünüyor. Bu yüzden benim daha yükseklerde gözüm yok. Amerikan vatandaşı olsak ne olur, olmasak ne olur? Ben Avustralya’nın havasını, suyunu, doğasını, güvenliğini, nezih ortamını seviyorum. Buradakilerin dünya yıkılsa kimsenin umrunda olmayacak rahat tavırlarını seviyorum. Sahip olduğumuz iki tane pırlanta gibi çocuğumuzun huzurlu, mutlu büyümeleri için onlara sağlıklı ve stabil bir ev ortamı sunmanın önemli olduğuna inanıyorum. İnsanoğlu dileklerinin kölesi, sahip olduklarının ise nankörü; kafamı çevirip yola çıktığım yerden geldiğim noktaya baktığımda kendimle ve Kemal’le gurur duyuyorum. Eğer çocuklarımız ileride çok isterlerse onlar da bizim gibi çalışıp başka ülkelerde, başka mecralarda şanslarını denerler. Ağzında gümüş kaşıkla doğmak deyimi vardır ya; biz teneke kaşıkla doğduk, çalışıp didine didine kaşığı bakıra dönüştürdük. Bu yaştan sonra hayat ne kadar farklı olabilir ki? Avustralya’da olmayıp Amerika’da olan ne var ki?
— Nasıl, beyniniz ambale oldu değil mi? Ne diyor bu kız, bir öyle bir böyle????!!?? —

Neyse, bu günlerde böyle işte!

Bir de şu videoyu izleyin:

“Almost everything is ultimately rather survivable!”

Sağlıcakla kalın…

https://youtu.be/3VJI0ecVO6c