2018

Arkadaşlar, geçen gün Wisconsin’de DMV (ehliyet işleriyle ilgilenen kurum) şubesine gittim. 3–4 saat sürse de sonunda ehliyetimi alabildim.

Pasaport, Green Card, adres gösteren belge ve Avustralya ehliyetimi göstermem gerekti. Orada, bilgisayar üzerinden 15 + 50 soruluk bir teste girdim. Bunun için ayrıca bir ücret ödemedim. Sınavı geçince fotoğrafımı çektiler ve yeniden beklemeye koyuldum. Ardından göz testimi yaptırdım.

Masadaki yaşlı teyzeye road test (direksiyon sınavı) için randevu almak istediğimi söyledim. “Doluyuz, ancak bir ay sonrasına verebiliriz” gibi bir şeyler söyledi. Sonra da, sınavı geçemezsem driver permit ile araç kullanacağımı anlatmaya çalıştı ama açıkçası ağzının içinde gevelediği için tam olarak ne demek istediğini anlayamadım.

Bu noktada biraz panikledim.
“Bir dakika,” dedim, “şimdi road testten kalırsam tek başıma araba süremeyecek miyim? Driver permit mi gerekecek?” diye biraz sitem ettim. Hem Türkiye hem de Avustralya ehliyetim olduğunu, bunların kabul edilip edilemeyeceğini sordum.

Ondan sonra kadın resmen mute oldu. Bilgisayara daldı gitti. Yaklaşık 10 dakika sonra başını kaldırdı ve, “Kusura bakma beklettiğim için, Avustralya ehliyetin varsa belki road testine gerek yoktur. Sitedeki bilgileri iyice okuyorum,” dedi.

Ben de “Madem bakıyorsun, take your time… Sonsuza kadar bekleyebilirim, sorun yok,” dedim.

Bir 10 dakika daha inceledi, sonra kalktı bir arkadaşına sordu. Cenevre Sözleşmesi falan filan dediler. Velhasıl nasıl oldu pek anlamadım ama sonunda bana Wisconsin ehliyetimi verdiler. 28 dolar ödedim, hepsi bu.

Hâlâ içimde bir korku var: “Yanlışlık yaptık, gel bir de direksiyon sınavına gir,” diye arayacaklar diye ödüm patlıyor.

Kadın bana geçici olarak kağıt üzerinde bir ehliyet verdi, gerçek kartın da posta ile 5–10 gün içinde geleceğini söyledi.

Direksiyon sınavına girmeyi Avustralya’daki tecrübelerim yüzünden hiç istemiyordum. Dördüncü denememde ancak geçebilmiştim. Her sınav için gün almak ayrı bir stres, gün yok, bekle, bekle… Bir de her girişte ücret ödüyorsun. Pek hoş bir süreç değildi açıkçası.

Neyse…
Sonunda ehliyetimi aldım ve çok mutlu oldum.
Darısı isteyen herkesin başına. 🙂