2016

Ülke bıçak sırtında. Dolar almış başını gitmiş, altın uçmuş. Paranın bereketi kalmamış, insanların yüzünden tebessüm silinmiş. Her yerde şiddet, kavga, gerginlik… Umut denen şey neredeyse tamamen tükenmiş.

Televizyonu açıyorum; diziler ya ağlamakla başlıyor ya ölümle bitiyor. Dövüş, intikam, acı… Ekrandan akan hikâyeler bile karanlık. İnsanlar zaten gergin, zaten yorgun. Kim, ne zaman, başına ne geleceğini bilmiyor. Her iki kişiden birinin adı bir şekilde FETÖ ile anılır olmuş. Suçlu mu, masum mu, kimse emin değil.

Bu tabloyu üzülerek izliyoruz. Hele şu günlerde Meclis’te başkanlık oylamaları… Isıran mı dersin, burnu kırılan mı… Sanki bir ülkenin kaderi değil de bir sokak kavgası izliyoruz.

Televizyonu her açtığımda “dış güçlerin oyunu” anlatılıyor. Obama, Merkel, İngiltere ve Kanada liderlerinin gayet medeni bir şekilde masada oturduğu görüntüler, “şeytan bizi birbirimize düşürmek istiyor” söylemiyle sunuluyor.

Eğer yalnızca bu kanalları izleseydim ve hayatımda hiç yurt dışına çıkmamış olsaydım, ülkeden ilk adımı attığım anda “Ben Müslümanım” diye herkesin beni arkadan vuracağını sanırdım herhalde.

Oysa gerçek bambaşka. Yurt dışında bir yönetici ayrımcı ya da ötekileştirici en ufak bir söz söylesin, bütün toplum ayağa kalkıyor; istifası isteniyor. Sokaktaki hayvana, bir dal ağaca bile saygıyla yaklaşan insanlar var. Bizden kat kat hoşgörülü, hatır gönül bilen insanlar. Dünyanın neresinde olursam olayım her bayramımı arayıp kutlayan dostlarım var.

Ama berbat politikaların geldiği noktada bütün bunlar günah keçisi ilan ediliyor. Bir sorumlu arayan kalabalıklara hemen bir hedef gösteriliyor: “Birlik ve beraberliğimizi bozmak isteyen dış güçler!”

Kapalı kapılar ardında neler döner bilemem. Ama ben yabancı devlet yöneticilerinin, ülkelerindeki her birey için daha iyi bir yaşam kurmaya çalıştıklarına bizzat şahit oldum. Amaçları dünyayı daha yaşanabilir, daha medeni, daha barışçıl bir yer hâline getirmek. Kimse kendi halkını başka milletlere karşı kışkırtıp kin ve nefret tohumları ekmiyor. Atılan her adım insan için.

Bir tek bizde kan, kin, nefret, korku ve düşmanlık pompalanıyor.

Daha önce de yazmıştım; Avustralya çok kültürlü olduğunun her zaman bilincinde. Attığı adımlar uyumdan, barıştan, birlikte yaşamaktan yana. Kültürlerin zenginliği özellikle vurgulanıyor. Eğitimin temel amacı, vatandaşlarına toplumu yönetecek insanları doğru seçme bilinci kazandırmak. Bu yüzden fair ve unfair kavramları çok küçük yaşta öğretiliyor. Toplumun çıkarları, çevreye saygı, hayata hizmet eden davranışlar hep merkeze alınıyor.

Akıllı seçmen yetiştirirsen, siyasetçiler de adımlarını ona göre atmak zorunda kalır.

Bizde ise siyaset artık babadan oğula geçen, çok sesliliği tehdit olarak gören, itaati esas alan bir yapıya dönüşmüş durumda.

Üzülüyorum.
Sadece üzülüyorum.