2017

İpek küçükken grip ile garibi karıştırıyordu. Bir gün tesadüfen onu videoya kaydederken, “Çekme,” dedi, “ben garip oldum.” Anlamadım. “Çekme anne, ben garip oldum, burnum akıyor,” dedi. Sonradan anladım. Kızım grip olmuş ve hâli yokmuş, o yüzden çekmemi istemiyormuş.

Bu hafta da İpek ve ben çok fena grip olduk. Pazartesi öğlen okuldan çıktım, İpek’i doktora götürdüm. Pazar akşamından belliydi kırgınlığı. Pazartesi çok ateşlendi; sirkeli su ve Panadol ile sabahı ettik. Salı evdeydim, ona baktım. Ben de berbat hâldeydim. Çarşamba İpek’i okuluma götürdüm. Boş bir sınıfta ona dinlenecek bir yer yaptım. Bugün (Perşembe) pek bir şeyi kalmadı İposun, çabuk iyileşti diyebilirim. Okula gitti. Bense hâlâ gribi atlatamadım. Okuldan geldiğimde direkt yatağa gidip bir saat uzandım. Akşam yemeğini İpek yaptı (makarna 🙂). İnşallah Defne’ye bulaşmaz bu berbat hastalık.

Bu arada her yerde Babalar Günü çılgınlığı. Bizde kutlamalar biraz geç oluyor, Eylül’ün ilk pazarı sanırım. İposum hediyesini hazırlıyor babasına. Bir şeyler çizmiş, kırk parçaya kesip puzzle yapıyor.

Geçen gün Kemal’e, içimde biriken bütün korkuların, kaygıların, usanmışlıkların eşliğinde epeyce coşkulu bir sitemde bulundum. Adam neye uğradığını şaşırdı. Ben söylemeyi düşünmediğim şeyleri de söylemiş buldum kendimi. Tahmin edersiniz, şimdi ses seda çıkmıyor ondan. Silent treatment mı dersiniz, cooling off mu bilmiyorum ama uzaktı, şimdi daha da uzak oldu. Anlayacağınız, hem grip hem de garibiz şu anda.